ကၽြန္မတို႔ ဘ၀မွာ မၾကာခဏ ၿငီးတြားခဲ့ၾကဖူးပါသည္။ အခက္အခဲတစ္စံုတစ္ခု ႀကံဳလာရတိုင္း၊ ကၽြန္မတို႔ မေက်ာ္လႊားႏိုင္ေသာ အတားအဆီးမ်ား ပိတ္ပင္ေနတိုင္း၊ အားမလိုအားမရ ၿငီးတြားမိၾကသည္။ စိတ္ထဲမွာ ခက္ခဲပင္ပန္းေနတာကို ဖြင့္ထုတ္ၿငီးတြားလိုက္သျဖင့္ ေပါ့ပါးသက္သာသလို ရွိသြားေသာ္လည္း တကယ္တမ္း က်ပ္တည္းေနတာကေတာ့ ေျပေပ်ာက္သြားပါရဲ႕လား။ လူတိုင္းမွာ အခက္အခဲမ်ားရွိေနၾကတာကို ထူးျခားၿပီး မၿပီးမစီးၿငီးတြားေနသူကို ဘယ္သူကသနားပါသလဲ။ ဘာအက်ိဳးမွမရလိုက္ဘဲ ကၽြန္မတို႔သာ အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားရသည္။
ကၽြန္မတို႔ ၿငီးတြားသင့္ပါရဲ႕လား။
တစ္စံုတစ္ခုကိုအလိုမက်တိုင္း ၿငီးတြားေနမယ့္အစား အလိုက်လာမယ့္အျခားတစ္ခုခုကို အစားထိုးျပဳလုပ္လိုက္တာက ပိုေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္။ မေက်နပ္တဲ့အငံု႕စိတ္ကို ခဏလမ္းလဲႊလိုက္တာမ်ိဳးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒိအငံု႔စိတ္ကို အဲဒိအတိုင္းထားျပန္ရင္လည္း မေက်နပ္မႈအေဆာက္ အဦက ပိုႀကီးလာမွာျဖစ္လုိ႔ လိုခ်င္တာကိုလည္း ျပန္ႀကိဳးစားၾကရမွာပါ။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ကၽြန္မတို႔ လိုခ်င္တာေတြရေအာင္ ႀကိဳးစားတဲ့အခါမွာ မလိုအပ္ဘဲအခ်ိန္မကုန္ရဖို႔ ၿငီးတြားတဲ့အက်င့္ကို ေလ်ာ့သင့္တယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ။
(Messy)
Showing posts with label စဥ္းစားစရာ. Show all posts
Showing posts with label စဥ္းစားစရာ. Show all posts
Monday, March 2, 2009
အခ်ိန္ေတြ မကုန္ရဖို႔
Subscribe to:
Posts (Atom)